پرز فرش نو تا کی میریزد؟
روزِ تحویل، فرش را پهن میکنید. سه روز بعد، زیر مبل و گوشهی دیوار گلولهپرزِ رنگی میبینید و اولین حرفتانه با فروشگاه این است که «این فرش چرند است». در کارگاه، همان روز، سهچهار بار این تلفن زنگ میخورد. جوابِ درست حوصله میخواهد.
پرزها از کجا میآیند
دستگاه تارِ نخ را میبافد، قیچی میبُرد، برسِ خابگردان سرِ نخها را باز میکند. همیشه چند مترِ نازکِ جداشده لابهلای پایهی فرش گیر میماند و با شما تا خانه میآید؛ در بافتِ گلبرجستهی آرمان ۱۲۰۰ هم، در افشانِ کاشان ۷۰۰ هم. اکریلیکِ هیتستِ پرپیچِ ما این موجودیِ پرز را بیشتر دارد، چون پیچِ نخ بیشتر و بُرشِ عمیقتر است.
سه دلیل که ریختنش تمام نمیشود
- چند ساعت در روز روی فرش راه میروید؛ رفتوآمدِ کم یعنی پرزِ جمعشده، نه پرزِ رفته.
- جارو را سریع میکشید؛ فشارِ هوا پرز را به زیرِ مبل میراند، نه به کیسه.
- فرش را لوله میکنید و میگذارید کنار دیوار؛ تارِ گیرکرده سرِ جایش میماند.
کارهایی که نباید کرد
قالیشویی در هفتههای اول، اشتباهِ گران است. پرز باید کفِ خانه بریزد، نه اینکه با آب و سنبره به بهانهی شستشو برود. جاروی بیفرچه، آهسته، دو بار در هفته کافی است. فرشِ پشمی مثل سلطانآباد ۲۲ هم پرز میریزد؛ درشتتر، تنبلیِ کمتر و دورهی کشآمیزتر؛ گاهی تا اوایل ماهِ دوم.
تستِ سههفتهای
انتهای هفتهی سوم، کف دست را خلافِ خاب روی فرش بکشید و بعد دستتان را برگردانید. تا دهدوازده تار بین انگشتانتان باشد و محتویاتِ کیسهی جارو حسابی کمتر شده باشد، پرونده بسته است. بیشتر از این باشد، جاروی بیفرچه را دو هفته دیگر تکرار کنید؛ پرزِ فرش نو عیب نیست، تهماندهی کارگاه است که هنوز راه خانه را بلد نیست.
